Skakačko koleno ili tendinitis ligamenta patele se najčešće javlja kod sportista koji su izloženi dugotrajnim, ponavljajućim skakanjem ili trčanjem na duge staze, odnosno usled dugotrajnog opterećenja samog ligamneta patele. Na samu pojavu ovog sindroma dosta utiče gubitak elastičnosti mišića kvadricepsa i ostalih fleksora kolena.

Sam sindrom se javlja usled dugotrajnih mikrotrauma na samom ligamentu usled čega dolazi do pojave bolne palpatorne osetljivosti u početku, a kasnije do veće inflamacije najčešće sa prednje strane, donjeg dela patele uz moguću pojavu otoka.

Lečenje samog sindroma se ogleda pre svega u prestanku aktivnosti, uključivanju pacijenta u program fizikalnih procedura (Tekar terapija, Ergon terapija, magnetoterapija, laseroterapija, elektro terapija, krioterapija) i istezanju mišića kvadricepsa i ostalih fleksora kolena. Pri smanjenju simptoma nastavlja se sa istim procedurama sa uvođenjem odgovarajućih vežbi jačanja i dodatnim radom na istezanju mišićnih tetiva i opuštanju fascije odgovarajuće grupe mišića. Vraćanje na trenažno-sportske aktivnosti treba biti postepeno i pravovremeno kako se dati simptomi ne bi vratili.

Prevencija nastanka skakačkog kolena se ogleda u radu na istezanju odgovarajućih mišića, dobrom oporavku sportista nakon trenažnih aktivnosti i jačanju muskulature.

Povreda meniskusa jedna je od najčešćih povreda kolena. Svaka aktivnost koja vas natera da silovito uvijate ili okrećete koleno, posebno kada se oslonite punom težinom, može dovesti do povrede meniskusa. Najčešće se javljaju u sportu i često mogu biti udružene sa povredama ligamenata kolena.

Koleno ima dva meniskusa u obliku slova C koji deluju poput jastuka između vaše butne i potkolene kosti. Njihova uloga se pre svega ogleda u amortizovanju opterećenja u kolenom zglobu, stabilizaciji kolena, poboljšanju ishrane zgloba, olakšanju klizanja zglobnih površina, zaštiti hrskavice i sprečavanju abnormalnih pokreta kolena. Povreda meniskusa izaziva bol, oticanje i ukočenost. Takođe možete da osetite blokade u pokretu kolena i imate poteškoće da potpuno opružite koleno.

Konzervativni tretman –  Ukoliko je pukotina meniskusa manjeg obima i ukoliko nema slobodnih fragmenata pristupa se konzervativnom lečenju, fizikalnom terapijom (tekar terapijom, laseroterapijom, magnetoterapijom, krio terapijom, elektroterapijom..) i kineziterapijskim programom vežbanja u cilju jačanja muskulature, povećanja stabilizacije i povećanja obima pokreta.

U drugim slučajevima, ukoliko je pukotina veća ili ima slobodni fragment koji dovodi do “blokade” kolena, meniskus zahteva hiruršku intervenciju.

Najznačajniji mišić potkolenice naziva se mišić triceps surae kog svi poznajemo pod nazivom „mišić lista“. Nalazi se sa zadnje strane potkolenice i odgovoran je za pokret plantarne fleksije stopala, odnosno pomeranja stopala prema dole (npr. stajanje na prstima). Mišić triceps surae se sastoji od tri mišića, dva mišića gastrocnemiusa i mišića soleusa. Na svom donjem delu mišići prelaze u tetivno vezivno tkivo koje se vezuje za petnu kost. Deo koji spaja mišić lista sa petnom kosti se zove Ahilova tetiva.

Ahilova tetiva je vrlo jaka i debljine je oko 1.5 cm. Ona prenosi snagu mišića lista na petu te je pritom izložena ekstremnom opterećenju koje može dovesti do nastanka upale ahilove tetive.

Upala  Ahilove tetive najčešće nastaje kao sindrom dugotrajnog prenaprezanja u radu, sportu ili rekreaciji. Bol je najčešće lokalizovana na spoju tetive za petnu kost ili nekoliko centimetara iznad tog mesta. Praćena je bolnim i otežanim hodom, povećana palpatorna osetljivost, pojavom crvenila i zadebljanjem same tetive.

Ono što je karakteristično za upalu ahilove tetive  je da se bol vremenom sve više pojačava i pogoršava. Bol je intenzivnija nakon sportske aktivnosti. U jutarnjim satima se može javiti ukočenost tetive kao i pojačana osetljivost koja tokom dana prolazi sa povećanjem dnevnih aktivnosti.

Pucanje Ahilove tetive obično nastaje direktnim delovanjem sile. Do pucanja dolazi zbog naglog i preteranog napinjanja već preopterećene ili nezagrejane tetive (prilikom započinjanja trčanja i/ili sprinta).

Samo pucanje Ahilove tetive prati jak oštar bol sa nemogućnošću hoda, otok i pojava takozvanog čujnog fenomena. Usled totalnog pucanja Ahilove tetive preporučuje se operacija.

Pucanje Ahilove tetive može biti i delimično. U zavisnosti od stepena delimičnog kidanja vlakana pacijent se stavlja u određenu imobilizaciju (gipsana imobilizacija, specijalna ortoza ili samo u elastičnu imobilizaciju) sa znatno smanjenim periodom nošenja same imobilizacije.

Nakon skidanja imobilizacije i formiranja ožiljka primenjujemo adekvatnu fizikalnu terapiju (tekar terapija, magnetoterapija, laseroterapija, elektroterapija, krio terapija..), sa postepenim uvođenjem u kineziterapiju. U toku imobilizacije neophodno je neprestano odrzavanje mišićnog tonusa i aktivnosti u neimobilisanim delovima (adekvatna vežba i mišićna elektrostimulacija).

Distorzija skočnog zgloba je jedna od najčešćih povreda kako kod profesionalnih sportista tako i kod rekreativaca. Nastaju usled uvrtanja zgloba i prema stepenu povrede mogu se podeliti u tri grupe:

• Distorzije sa blagim istegnućem ligamenata
• Distorzije sa delimičnim kidanjem ligamenata
• Distorzije sa totalnim kidanjem ligamenata

Simptomi usled sva tri stepena su bolnost, otok, smanjena pokretljivost i nemogućnost oslonca. Jako je bitna rana primena takozvane RICE metode (odmor, hlađenje, kompresija i elevacija), nakon čega se pacijent uključuje u program odgovarajuće fizikalne i kinezi terapije.

Za distorziju skočnog zgloba je od presudnog značaja reagovati pravovremeno i u tom slučaju krioterapija je prvi izbor terapije koja će pre svega zaustaviti širenje otoka, zapaljenja samog skočnog zgloba i okolnih mekih tkiva. Pacijent se zatim uključuje u fizikalne procedure (tekar terapija, magnetoterapija, lasero terapija, elektroterapija, limfna drenaža.. ). Sledeća faza podrazumeva primenu kineziterapije u cilju jačanja mišića, povećanja obima pokreta i postizanja odgovarajućeg oslonca.

Savet za pacijente se ogleda u prevenciji od nastanka povrede, povećanju stabilnosti skočnih zglobova, istezanju i jačanju mišića koji učestvuju u pokretima stopala.

Prelomi metatarzalnih kostiju nastaju dejstvom direktne sile na same metatarzalne kosti, kada sama sila prevazilazi čvrstinu kosti i njenu elastičnost. Prelomi takođe mogu nastati usled takozvanih stres fraktura. Ti prelomi ne nastaju usled dejstva direktne sile, već nastaju usled dugog opterećenja metatarzalne regije kao što je slučaj kod mladih sportista koji su pod dugotrajnim fizičkim opterećenjem, odnosno sportista koji su izloženi čestim promenama podloge.

Simptomi koji se javljaju su bol, otok, nemogućnost hoda i palpatorna bolna osetljivost na dorzalnoj strani u predelu tarzometatarzalnog zgloba. Dijagnostika preloma se sprovodi pomoću rendgena, nakog čega se pacijent stavlja u određenu imobilizaciju sa poštedom od takmičarsko rekreativnih aktivnosti.

Pacijent se nakon toga uključuje u fizikalnu terapiju (tekar terapija, lasero terapija, elektroterapija, krio terapija..). Vraćanje u trenažno takmičarske aktivnosti treba biti postepeno, uz precizno ciljane vežbe i strogo dozirano opterećenje.

Plantarni fascitis predstavlja upalu vezivnog tkiva koje se nalazi na donjoj strani stopala, u vidu ravne trake koja spaja petnu kost sa prstima stopala čiji je naziv plantarna fascija. Bol je najčešće sa medijalne strane, donje trećine stopala, pri samom pripoju za petnu kost (calcaneus). Bol se može manifestovati i na drugim delovima i može nastati zbog različitih uzroka.

Neki od uzroka nastanka plantarnog fascitisa su deformiteti stopala (npr: ravni tabani), nepravilna aktivnost kinetičkog lanca (npr: neaktivnost mišića gluteusa i prevelika aktivnost mišića lista), nepravilan trening (npr: preopterećenost), neadekvatna obuća i drugi.

Lečenje plantarnog fascitisa podrazumeva pre svega pravilno dijagnostikovanje, pravovremeno i adekvatno tretiranje. U ovom slučaju nakon ultrazvučne i RTG dijagnostike pacijent se uključuje u fizikalnu terapiju (tekar terapija, ergon tehnika, lasero terapija, elektroterapija, krio terapija..), zatim se uključuje u kineziterapijski program vežbanja (vežbe jačanja, istezanje..).

Pristup lečenja plantarnog fascitisa ne treba biti samo lokalan, već je potrebno pristupiti radu na celom kinetičkom lancu (ahilovoj tetivi, mišićima lista, zatkolene jame, mišićima zadnje lože, glutealnoj regiji..).